Ocena: ( 7 głosów ) Był to czas, gdy chciało się żyć..
dzięki osobie, która tętniła życiem
W moich wyobrażeniach była słońcem..
którego promienie były szczęściem

Zachód-tęsknotą.. za każdym wschodem
pocałunek-nadzieją na lepsze jutro..
przytulenie-wiarą, że może się uda
spojrzenie-odzwierciedleniem uczuć..

Anielska dziewczyna, która..
otworzyła mi oczy na świat
ukradła klucz do mego serca..
pozostawiła znak na zawsze

Teraz powitać czas zimę..
gdzie nie ma promieni słońca
jest tylko deszcz smutku..
Bo Jej już nie ma, odeszła.

Artuditto

←  poprzednia Żyję w chaosie		następna  →Staroroczna refleksja’2011