Superniania Dorota Zawadzka odradza szpital na Kruku

Historia z dziś.

W naszej stodole mieszkają trzmiele. Dziś rano przez moja nieuwagę mały taki zaplątał się w sukienkę i dziabnął mnie w plecy.

Szybko fenistil i w drogę do taty świętować. Mniej więcej po dwóch godzinach jazdy zaczyna mnie telepać. Sucho w gardle i trzesawka.

Jedziemy akurat przez Gostynin. Skręcamy do szpitala. Przemiła pielęgniarka mierzy mi ciśnienie i podaje wodę. Lekarz oglada miejsce urządzenia i uspokaja ”to raczej nie wstrząs anafilaktyczny”. Pielęgniarka mówi ze u nich zero diagnostyki, bo to szpital psychiatryczny, ale ze wezwą karetkę i zawiozą mnie „tu obok blisko to mi zrobią ekg i badanie krwi chociaż”. Ja boje sie karetek, wiec mowię pojedziemy sami. Ok.

10 km, mnie telepie nadal, uczucie ucisku w gardle, nieprzyjemnie. Jest mi niedobrze, niemal płaczę.

Podjeżdżamy po izbę przyjęć, pukam , pielęgniarka slucha uważnie, „proszę usiąść”.

Lekarz nie podnosi nawet specjalnie głowy znad papierów, „nie ma zgrozenia życia - triage do 6 godzin na SOR”.

…”ale..” mowię.

Lekarz nadal z głowa w komputerze „mam tu innych pacjentów. Triage 6 godzin”.

Wychodzę.

Nie ma tłumu chorych, nie ma tez empatii czy choćby zainteresowania.

Gdybym ja tak pracowała ze swoimi klientami… gdyby ktokolwiek tak pracował…

Ech...

Miejsca nie polecam.

(pisownia oryginalna autorki)