Tajemnice, które inspirują

Bóg udziela objawień pojedynczym osobom (w przypadku Fatimy trojgu portugalskim dzieciom: 9-letniemu Franciszkowi Marto, jego 7-letniej siostrze Hiacyncie oraz ich 10-letniej kuzynce Łucji), aby w konkretnym czasie zwrócić szczególną uwagę na określoną prawdę zawartą w Piśmie Świętym i żywej Tradycji. Zgodność objawień prywatnych z Objawieniem bada Nauczycielski Urząd Kościoła.

„Jasna Pani” ukazywała się trójce dzieci w portugalskiej Dolinie Pokoju od 13 maja 1917 roku. W swoich sześciu objawieniach przekazała im Boże wezwanie do modlitwy, pokuty i nawrócenia, a zarazem ostrzeżenie przed skutkami trwania ludzi w grzechu. Objawienia zakończyły się 13 października słynnym cudem „tańczącego słońca”, którego świadkami było ok. 100 tysięcy ludzi. Małym wizjonerom Zjawa przedstawiła się jako Matka Boża Różańcowa, wzywając kilkakrotnie do odmawiania różańca w intencji pokoju. W ostatnim widzeniu prosiła także o wybudowanie kaplicy w miejscu objawień. Fatimskie objawienie dość szybko zostało potwierdzone przez Kościół. W 1930 r. miejscowy biskup uznał „za godne wiary wizje pastuszków w Cova da Iria w parafii fatimskiej”, a Pius XI zezwolił na oficjalny kult Matki Bożej Fatimskiej. Trzecią tajemnicę o „biskupie odzianym w Biel”, który w dramatycznej wizji ginie pod gradem kul, siostra Łucja spisała 3 stycznia 1944 r. Rękopis w zaklejonej kopercie, na której widniała data „1960”, trafił w 1957 r. do archiwum ówczesnego Świętego Oficjum (obecnie Kongregacja Nauki Wiary). Dwa lata później z proroctwem zapoznał się św. Jan XXIII – odesłał go jednak do archiwum. Podobnie uczynił św. Paweł VI w 1965 r.

Jak zaświadcza kard. Tarcisio Bertone, św. Jan Paweł II w chwili zamachu 13 maja 1981 r. nie znał trzeciej tajemnicy. Zapoznał się z nią dopiero w lipcu podczas rekonwalescencji, kojarząc datę zamachu z orędziem fatimskim. W pół roku po zamachu Papież mówi o „matczynej ręce, która zmieniła bieg kuli”. 25 marca 1984 r. w łączności z biskupami całego świata Jan Paweł II dokonał uroczystego aktu zawierzenia świata. W 2000 r. Jan Paweł beatyfikował zmarłych w dzieciństwie wizjonerów: Franciszka i Hiacyntę. Przy tej okazji ujawnił treść trzeciej tajemnicy, do której teologiczny komentarz przedstawił kard. Joseph Ratzinger.

Fatima jest daleką od taniej sensacji eksplozją Bożego światła, które rozbłysło w mrokach historii. Maryja przypomniała pogrążonemu w konfliktach i spragnionemu nadziei światu, ewangeliczną prawdę – Dobrą Nowinę o obiecanym spotkaniu z Bogiem, o ufności, jaką winniśmy pokładać w Jego łasce i miłosierdziu. Jak zauważa papież Franciszek, „Przeszedłszy przez doświadczenie śmierci i zmartwychwstania Syna, przeżywane w wierze, jako najwyższy wyraz miłości Boga, serce Maryi stało się źródłem pokoju, pociechy, nadziei, miłosierdzia”. Tę prawdę przypomina nam również prorocze orędzie z Fatimy, które jest naglącym wezwaniem do świętości wszystkich chrześcijan, pochodzącym od Pięknej Pani, będącej wzorem najdoskonalszej świętości, do jakiej może zostać wyniesione stworzenie. Dla współczesnych zadaniem staje się więc w sposób pełny odpowiedzieć na Jej orędzie pokoju z Fatimy przez pokutę, umartwienie, ofiary i codzienny różaniec. I tym samym umożliwić jego ostateczne wypełnienie i przyspieszyć zwycięstwo Maryi.

ks. Leszek Smoliński