Nie zmieniam zdania, że ważne jest to, co przed nami. Człowiek jednak uczy się także na własnych błędach, choć źle by było, gdyby to one miały być jedynym drogowskazem na dalszej drodze.
Kiedy patrzę wstecz, widzę chwile, w których dostałam od życia szansę na zmianę. Czasem był to drobny zwrot, czasem możliwość naprawienia czegoś, czasem po prostu sygnał, że warto iść inną drogą.
I chyba właśnie z wiekiem coraz wyraźniej widzi się, że takich szans nie ma bez końca.
Przychodzi bowiem moment, kiedy człowiek zaczyna rozumieć, że nie wszystko da się jeszcze naprawić. Nie każdą krzywdę można wynagrodzić. Nie każde dobro, którego się nie zrobiło, da się później nadrobić. Niektóre drzwi zamykają się po cichu i dopiero po czasie zauważamy, że nie mamy już do nich klucza.
Ale może właśnie dlatego tak ważne jest to, co mamy jeszcze przed sobą.
Nie po to, by rozpamiętywać własne błędy, lecz by nie przegapić kolejnej szansy. By powiedzieć dobre słowo, póki można. By wybaczyć, zanim będzie za późno. By zrobić coś, co odkładaliśmy. By nie czekać z życiem na „lepszy moment".
Jesień sprzyja takim myślom. Liście opadają, dni stają się krótsze i łatwiej zauważyć, że czas naprawdę płynie.
A jednak jesień nie jest tylko końcem. Jest także porą zbierania tego, co dojrzewało przez całe lato.
Może podobnie jest z człowiekiem.
Z biegiem lat coraz mniej chce się udowadniać innym, a coraz bardziej pragnie się mieć pewność, że własnej drogi nie przeszło się bezmyślnie. Że mimo zakrętów, pomyłek i chwil zagubienia szło się jednak w stronę czegoś ważnego.
Dziś mniej pytam siebie, czego już nie zrobiłam.
Bardziej interesuje mnie to, jak nie zmarnować czasu, który jeszcze jest mi dany.
Bo dopóki droga trwa, zawsze można jeszcze zrobić jeden dobry krok.
Napisz komentarz
Komentarze