Nieudana próba poślubienia Jadwigi Andegaweńskiej nie ostudziła monarszych zapędów Siemowita IV, któremu marzyła się władza sięgająca daleko poza granice Mazowsza. Wiele światła na działania ambitnego księcia i ich konsekwencje rzuca Marek Kazimierz Barański w swej „Historii Polski średniowiecznej”.
Siemowit IV podjął decyzję o podboju ziem należących do Królestwa Polskiego. Niepoślednią rolę odegrała w tym Ziemia Gostynińska, z której książę wyruszył na podbój Kujaw mających być bazą do dalszych działań (było to jeszcze przed zjazdem w Sieradzu, na którym ogłoszono Siemowita IV królem Polski). Później przyszedł czas oblężenie Kalisza, w którym brali udział również rycerze Bartosza z Odolanowa. Miasta nie udało się zdobyć, tymczasem w Żninie pojawili się zwolennicy Jadwigi. Siemowit IV wyjechał na rozmowy do Krakowa, ale Bartosz z Odolanowa nie odstąpił spod murów Kalisza. Uznając to za zerwanie rozejmu, Małopolanie wsparci przez Węgrów, zaatakowali Mazowsze, pustosząc między innymi Ziemię Gostynińską. Siemowitowi udało się jednak nie tylko doprowadzić do zawieszenia broni, ale również do tego, że w jego ręku pozostały Kujawy.
Małopolanie starali się wymóc na królowej Elżbiecie Węgierskiej jak najszybsze pojawienie się w Polsce jej córki Jadwigi, ale nie było to proste. Ostatecznie Jadwiga przybyła do Krakowa 13 października 1384 roku, a trzy dni później została koronowana na króla Polski, co zakończyło dwuletnie bezkrólewie.
Pozostawała jednak jeszcze kwestia męża dla królowej, która we wczesnym dzieciństwie zaślubiona została Wilhelmowi Habsburgowi. Związek mógł być jednak uznany po spełnieniu licznych dodatkowych warunków.
Wilhelm Habsburg był kandydatem nie do zaakceptowania dla małopolskiej magnaterii, której marzyła się unia personalna z Litwą poprzez małżeństwo z wielkim księciem litewskim Jagiełłą. Zdawał on sobie sprawę, że Litwa nie może wciąż pozostawać pogańska, bo stanowi to pretekst dla Krzyżaków, którzy chcieli „chrystianizować” ją po swojemu. Najlepszym rozwiązaniem był więc związek z Polską, na którym jednakowo zależało obu stronom. Połączone Litwa i Polska mogłyby stać się silniejsze od zakonu krzyżackiego.
Wstępne rozmowy odbyły się w 1385 roku podczas koronacji Jadwigi. Niebawem w Krakowie pojawili się wysłannicy Jagiełły, by oficjalnie prosić o rękę królowej. W 1385 roku podpisany został układ w Krewie, na mocy którego wielki książę zobowiązał się, że przed ślubem z Jadwigą przyjmie chrzest, po czym rozpocznie chrystianizację swoich litewskich poddanych.
Jako pierwszy na porozumienie polsko-litewskie zareagował książę Siemowit IV Mazowiecki, który zgodził się na oddanie Kujaw za odszkodowaniem. 15 lutego Jagiełło wraz ze swymi braćmi został ochrzczony i otrzymał imię Władysław, trzy dni później wziął ślub z Jadwigą, a 4 marca arcybiskup Bodzanta w asyście biskupów krakowskiego Jana Radlicy i poznańskiego Dobrogosta koronował księcia Litwy na króla Polski.
Koniec 1385 roku przyniósł jeszcze jedno wydarzenie – Siemowit IV zrzekł się oficjalnie swoich pretensji do korony i części ziem.
Za tydzień o tym, jak gostyniński książę został członkiem rodziny królewskiej.
Napisz komentarz
Komentarze