Ignacy Nowogórski prawdopodobnie urodził się w 1890 r. w Kozicach pod Gostyninem w rodzinie Stanisława i Franciszki z domu Stawskiej małżonków Nowogórskich, którzy zawarli małżeństwo w 1871 r. w Gąbinie. W czasie wojny polsko-bolszewickiej służył w 5 plutonie żandarmerii wojskowej. W sierpniu 1920 r. znalazł się w Sierpcu i z podległymi mu żandarmami wyróżnił się ewakuacją mienia skarbowego i państwowego z miasta przed nadejściem wojsk bolszewickich. Za ten czyn został 10 kwietnia 1921 r. odznaczony przez marszałka J. Piłsudskiego Krzyżem Walecznych.
Marceli Nowogórski urodził się 31 marca 1898 r. w Gostyninie w rodzinie Jakuba i Michaliny z domu Godlewskiej małżonków Nowogórskich, mieszkających przy ul. Olszowej 36. W latach 1916 – 1918 należał do Polskiej Organizacji Wojskowej w Gostyninie, prowadząc działalność antyniemiecką, za co w niepodległej Polsce otrzymał Medal Niepodległości. W 1919 r. w ramach 30 pułku piechoty walczył w wojnie polsko-ukraińskiej, a potem – polsko-bolszewickiej. Za bohaterską postawę w czasie walk z bolszewikami został odznaczony Krzyżem Walecznych. Po zakończeniu wojny pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy (sierżant) w 30 pułku strzelców Kaniowskich, który był dyslokowany w Cytadeli warszawskiej. W latach 20. XX w. Marceli Nowogórski ożenił się z Janiną z domu Witkowską. Z tego związku 4 lutego 1929 r. urodził się syn Tadeusz. W czasie okupacji niemieckiej i powstania warszawskiego Marceli Nowogórski służył w Narodowych Siłach Zbrojnych - Okręg IA Warszawa Miasto.
Stanisław Nowogórski urodził się 18 kwietnia 1898 r. w Gostyninie w rodzinie Jana i Felicji z domu Zientarskiej. Podobnie jak jego stryjeczny brat Marceli, należał do POW, biorąc udział w różnych akcjach, za co w 1936 r. został uhonorowany Medalem Niepodległości. W 1919 r. w ramach 30 pp walczył w wojnie polsko-ukraińskiej, a następnie wojnie polsko-bolszewickiej. 16 sierpnia 1920 r. został ranny w walkach pod Radzyminem i wycofany z frontu. Po wojnie wstąpił do Policji Państwowej. W latach 30. służył jako starszy posterunkowy Policji w Rohatynie w województwie stanisławowskim na kresach Wschodnich. O dalszym jego życiu wiadomo tylko tyle, że 21 kwietnia 1951 r. w Gostyninie zawarł związek małżeński z Janiną Kapturowską z Osińskich. Zmarł w Koszelewie 30 listopada 1987 r. i został pochowany na cmentarzu w Gostyninie. Grób istnieje do dzisiaj.
Jan Nowogórski urodził się 6 stycznia 1897 r. w Gostyninie w rodzinie szewca Adama i Walerii z Pomorskich. Podobnie jak pozostali w latach 1916 – 1918 służył w gostynińskiej Polskiej Organizacji Wojskowej, biorąc m.in. udział w rozbrajaniu Niemców w listopadzie 1918 r. Od 1919 r. służył w 1 pułku piechoty Legionów i walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, aczkolwiek z powodu trapiących go chorób jego udział mógł być niezbyt duży. Po zwolnieniu z wojska wrócił do Gostynina i pracował w zawodzie szewca. W latach 30. mieszkał przy ul. Św. Floriana 9.
Tyle – w dużym skrócie – wiadomo o życiu czterech krewnych Nowogórskich z Gostynina. Nieznane pozostają ich dalsze losy. Najmniej wiadomo o Ignacym Nowogórskim. O pozostałych nieco więcej, jednak nie wiemy co się z nimi działo w czasie wojny i okupacji oraz kiedy i gdzie zmarli. Pewnym wyjątkiem jest tu Stanisław Nowogórski, jednak i w jego przypadku mamy dużą lukę czasową. Może z pomocą czytelników portalu gostynin24 uda się uzupełnić ich biografie. Wdzięczny będę za wszelkie informacje.
Grzegorz Gołębiewski
Tel. 600-245-610
Napisz komentarz
Komentarze